ز من نگارم حبیبم خبر ندارد
به حال زارم عزیزم نظر ندارد

خبر ندارم من، از دل خود
دل من از من حبیبم خبر ندارد

کجا رود دل عزیز من آخ که دل‌برش نیست؟
کجا پرد مرغ حبیبم که پر ندارد

امان از این عشق عزیز من آخ فغان از این عشق
که غیر خون جگر ندارد

همه سیاهی حبیبم همه تباهی
مگر شب ما عزیزم سحر ندارد؟

جز انتظام و جز استقامت حبیبم
وطن علاج دگر ندارد

(آخرین بیتش را شما بنویسید!)

اولش معذرت می‌خوام که با تاخیر می‌نویسم. بعدش اینکه دیروز ۲۹ اردیبهشت، سالروز تولد دکتر محمد مصدق بود. مردی که...
نه هیچ نمی‌نویسم.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

او در خاطرات خصوصی‌اش می‌نویسد:
وزارت مالیه ۴۰ تومان خودش را از مادرم طلبکار می‌دانست. ولی حق هم نداشت. کاغذ مطالبه را ممکن بود به وزیر مالیه بدهند او امضا کند. آوردند پیش من که معاون وزارت مالیه بودم. من هم امضا کردم که بگیرند. کارم که تمام شد، به منزل رفتم دیدم مامور مالیه رفته منزل ما داده و دم اتاق از پشت پرده با مرحومه مادرم جر و منجر دارند. به محض رسیدن من، مامور مالیه گفت:«خانم ما تقصیری نداریم، این آقا نوشته».
مادرم هم شروع کرد به داد و بیداد سر من که « فلان فلان نشده! تو هم رفتی اونجا برای ما اوسا چسک شدی حکم می‌دهی؟»
گفتم : مادر دیگر گذشته.